Perugia na okres świąteczny zupełnie się wyludniła.. tylko wiatr huczał w pustych uliczkach, a z nieba siąpił deszczyk. 24.12.2011 na dworze panowało przeraźliwe 10 stopni, na plusie, a sycylijscy znajomi cieszyli się słoneczkiem zastanym w domu. Święta! Wigilia!
W każdym razie da się przeżyć święta bez najbliższych, zwłaszcza gdy się jest w posiadaniu Internetu i skype’a – można nawet zobaczyć jakie prezenty dostaje rodzinka. Dzięki temu, oraz popijanemu barszczykowi, czułam się, jakbym spędzała ten czas w Polsce – nie ma to jak siła perswazji. A poza tym, co ważniejsze, cieszyłam się na zbliżającą się wielkimi krokami wyprawę do Rzymu.

Wigilia we Włoszech

Święta czuć w powietrzu, słychać w historycznym centrum – głośniki są tak sprytnie rozmieszczone, że ani na chwilę nie traci się świątecznych piosenek ze słuchu – a na dobitkę przyszedł mrozek. Nawet do Włoch! Pierwsza Wigilia też już za nami – ponieważ nasi najbliżsi włosi, czyli współlokatorzy Agi, dość szybko rozjeżdżają się do domów, została ona zorganizowana 12.12. Czyli dwa tygodnie przed Wigilią, a co tam!

Święta: Wigilia i choinka w naszym pokoju akademickim. Prosto z lasu:)

Couch Surfing rządzi! Amerykanki okazały się przemiłymi i szalonymi studentkami. Obie dopiero szkolą włoską mowę, więc nawiązywałyśmy kontakty dwujęzyczne. Bardzo im na tym zależało (a Luigi wypełnił to zadanie w 100%), aby w końcu rozmawiać po włosku. Dziewczyny studiują przez pół roku we Florencji, ale mieszkają wyłącznie z innymi Amerykanami, a w klubach takoż i ten naród króluje. Po raz pierwszy miałam taką radochę z dobrej znajomości dwóch języków – mogłam robić za tłumacza włosko-angielskiego. I rozumiałam szybko mówiącą paplę w postaci tegoż Luigiego, a to już jest wyzwanie!

Od lewej: Claudia, Emanuel, Luigi, Angelo, Federica, Ja, Erica, Denise, Aga, a tyłem i Boston!

Drugie podejście do zwiedzenia Asyżu nie było dużo szczęśliwsze.. chociaż bardziej owocne. Tym razem podróż miała odbyć się w towarzystwie erasmusowskim i choć byłam tego świadoma, nie spodziewałam się, że będzie nas całkiem dużo. W końcu zgromadziła się ekipa 8 dziewczyn: 3 Polki, 3 Rumunki i 2 Turczynki. Szaleństwo! Początek nie był nazbyt udany, bo uciekł nam pociąg. Na następny trzeba było poczekać ponad godzinę.. ale kawa załatwiła i ten problem. W końcu udało się dotrzeć do Asyżu, jak zresztą codziennie, jednak tym razem skierowałyśmy się w inną stronę niż zazwyczaj. Spokojną drogą, niemalże polną zbliżałyśmy się do wzgórza, na którym królował Asyż.

Asyż/td>

Wyjeżdżając na Erasmusa trzeba naprawdę bardzo się postarać, żeby nie poznać ludzi z całego świata (słyszałam o pojedynczych przypadkach). Możliwości jest wiele: uczelnia, akademik, miasto, klub, pociąg, sklep, kawiarnia. Nie przesadzam, w każdym z tych miejsc miałam okazję być przez kogoś zaczepiona. Włochów zdecydowanie ciągnie do dziewczyn innych narodowości, więc działają cały dzień, zwłaszcza na ulicy. W klubach króluje międzynarodowe towarzystwo, nie zawsze nazbyt ciekawe, a już na pewno bardzo się narzucające. Wskazane jest posiadanie obstawy;) I tak toczy się życie w świecie polsko-angielsko-włoskojęzycznym.

Bacio, czyli całus, jest najpopularniejszym produktem w Perugii i jest znany w całych Włoszech. Baci są czekoladkami, w których masa czekoladowa wymieszana z orzechem laskowym i całym orzeszkiem na górze, jest oblana czekoladą. Jedna taka czekoladka, jako że jest to symbol miasta, została wyceniona na 0,50€. Moja osobista opinia – nie warte swojej ceny:) Annalia z rodziną byli zachwyceni polskimi czekoladkami, które przywieźli im Agata i Grzegorz – Michałki i nieczekoladowe krówki. Teraz się nie dziwię ich entuzjazmowi. W gruncie rzeczy Włosi nie mają swojej czekolady (dobrej), dość popularny jest tutaj Lindt.

Bacio!

Pierwsza wyprawa do Asyżu. Z tego też powodu wybrałam się na pociąg, który dowiezie mnie na 2 godziny przed zajęciami, ale następny dowiózłby mnie na 20 minut przed tymi. A nie wiem jeszcze, gdzie znajduje się wydział. Dobrze zrobiłam. Do wydziału idzie się przez centrum wioski-dzielnicy Asyżu – Santa Maria degli Angeli. Droga na wydział prowadzi obok imponującej, jak na takie miasteczko, bazyliki i podąża ulicą Los Angeles wprost do kładki nad autostradą i już! W sumie coś ok. 1,5 km.

Ulica Los Angeles i tabliczka Assisi na dworcu

Dzień wolny od zajęć, dzień wolny od wszystkiego. Będąc w Perugii dwa dni nadal nie mam pojęcia, gdzie co widzę, jak jest w środku, a co więcej – w zasadzie to chodzę tylko jedną trasą, a być może są jakieś lepsze?! I tak oto zaczęło się dokładniejsze przyglądanie planowi miasta, a także przewodnikom po Włoszech. W ten oto sposób postanowiłam spędzić dzień na przynajmniej pobieżnym zapoznaniu się z miastem i wywiedzeniu się jak dojechać do Asyżu, w którym przecież muszę pojawić się dnia następnego!

Pobudka przed 5 nie okazała się taka trudna, nawet sama się obudziłam przed budzikiem. Zostawiłam Annalii przywiezione prze siebie Prince Polo, jako symbol polskości, niestety nie za bardzo mogłam sobie pozwolić na coś innego. Fajne byłoby proponowane przez ciocię ptasie mleczko, jednak waży zdecydowanie za dużo! I tak oto o 5:20 powędrowałam na przystanek, ciągnąc tę straaasznie ciężką walizkę, od której już bolał mnie biceps prawej ręki. Już mam jej dość. A pomyśleć, że to tylko jakieś 25 kg.