Perugia na okres świąteczny zupełnie się wyludniła.. tylko wiatr huczał w pustych uliczkach, a z nieba siąpił deszczyk. 24.12.2011 na dworze panowało przeraźliwe 10 stopni, na plusie, a sycylijscy znajomi cieszyli się słoneczkiem zastanym w domu. Święta! Wigilia!
W każdym razie da się przeżyć święta bez najbliższych, zwłaszcza gdy się jest w posiadaniu Internetu i skype’a – można nawet zobaczyć jakie prezenty dostaje rodzinka. Dzięki temu, oraz popijanemu barszczykowi, czułam się, jakbym spędzała ten czas w Polsce – nie ma to jak siła perswazji. A poza tym, co ważniejsze, cieszyłam się na zbliżającą się wielkimi krokami wyprawę do Rzymu.

Wigilia we Włoszech

Święta czuć w powietrzu, słychać w historycznym centrum – głośniki są tak sprytnie rozmieszczone, że ani na chwilę nie traci się świątecznych piosenek ze słuchu – a na dobitkę przyszedł mrozek. Nawet do Włoch! Pierwsza Wigilia też już za nami – ponieważ nasi najbliżsi włosi, czyli współlokatorzy Agi, dość szybko rozjeżdżają się do domów, została ona zorganizowana 12.12. Czyli dwa tygodnie przed Wigilią, a co tam!

Święta: Wigilia i choinka w naszym pokoju akademickim. Prosto z lasu:)

Tak oto szybko mija czas we włoskich miasteczkach i mamy już pierwszy grudnia. Niestety nie można oczekiwać, że dzieją się u mnie same niesamowite rzeczy – czasami trzeba przysiąść na tyłku, otworzyć książki lub po prostu poleniuchować w pokoju. Nie ma wielkich przygód i zdumiewających wypadków (pomijając widowiskowe spadanie ze schodów prawie prosto w tort urodzinowy). W międzyczasie piękna ciepła jesień przemieniła się w deszczową i coraz zimniejszą, ale cały czas jesień. W Polsce ataki zimy, a tu ciągle deszcz i deszcz. Czasami cieplej, czasami zimniej. Jednak przy spacerach na stacje, które niestety są cały czas koniecznością, deszcz jest mi bardzo nie na rękę. A ogrzewanie na wydziale nie koniecznie skuteczne... brr! Cóż poradzić! Perugia tymczasem również zamiera pod strugami deszczu. Włoscy studenci doszli chyba do wniosku, że czas wziąć się do nauki. Nawet drzewka ze słodziutkim owocem kaki postanowiły zacząć zimować i zgubiły liście. Idzie włoska zima, cokolwiek by to nie znaczyło!

Ciągle pada..>

Nie mogę zliczyć przykładów, które dowodzą tego, jak ogromnymi szczęściarami jesteśmy. Nasze szczęście rozpoczęło się właściwie w momencie wyjazdu i nie opuściło nas do samego końca. Po troszę wierzę, że to po prostu ludzie są tacy dobrzy i bezinteresowni, a nie my takie szczęściary, ale gdy komukolwiek opowiadam o naszych przygodach i przypadkach, kręci z niedowierzaniem głową i mówi, że nam się niezwykle szczęściło. Kto wie!

Warto gdzieś wyskoczyć!

Couch Surfing rządzi! Amerykanki okazały się przemiłymi i szalonymi studentkami. Obie dopiero szkolą włoską mowę, więc nawiązywałyśmy kontakty dwujęzyczne. Bardzo im na tym zależało (a Luigi wypełnił to zadanie w 100%), aby w końcu rozmawiać po włosku. Dziewczyny studiują przez pół roku we Florencji, ale mieszkają wyłącznie z innymi Amerykanami, a w klubach takoż i ten naród króluje. Po raz pierwszy miałam taką radochę z dobrej znajomości dwóch języków – mogłam robić za tłumacza włosko-angielskiego. I rozumiałam szybko mówiącą paplę w postaci tegoż Luigiego, a to już jest wyzwanie!

Od lewej: Claudia, Emanuel, Luigi, Angelo, Federica, Ja, Erica, Denise, Aga, a tyłem i Boston!

Drugie podejście do zwiedzenia Asyżu nie było dużo szczęśliwsze.. chociaż bardziej owocne. Tym razem podróż miała odbyć się w towarzystwie erasmusowskim i choć byłam tego świadoma, nie spodziewałam się, że będzie nas całkiem dużo. W końcu zgromadziła się ekipa 8 dziewczyn: 3 Polki, 3 Rumunki i 2 Turczynki. Szaleństwo! Początek nie był nazbyt udany, bo uciekł nam pociąg. Na następny trzeba było poczekać ponad godzinę.. ale kawa załatwiła i ten problem. W końcu udało się dotrzeć do Asyżu, jak zresztą codziennie, jednak tym razem skierowałyśmy się w inną stronę niż zazwyczaj. Spokojną drogą, niemalże polną zbliżałyśmy się do wzgórza, na którym królował Asyż.

Asyż/td>

Wyjeżdżając na Erasmusa trzeba naprawdę bardzo się postarać, żeby nie poznać ludzi z całego świata (słyszałam o pojedynczych przypadkach). Możliwości jest wiele: uczelnia, akademik, miasto, klub, pociąg, sklep, kawiarnia. Nie przesadzam, w każdym z tych miejsc miałam okazję być przez kogoś zaczepiona. Włochów zdecydowanie ciągnie do dziewczyn innych narodowości, więc działają cały dzień, zwłaszcza na ulicy. W klubach króluje międzynarodowe towarzystwo, nie zawsze nazbyt ciekawe, a już na pewno bardzo się narzucające. Wskazane jest posiadanie obstawy;) I tak toczy się życie w świecie polsko-angielsko-włoskojęzycznym.

Perugia, jako miasto studenckie – dwa uniwersytety, przy czym jeden dla obcokrajowców – potrafi dostarczyć atrakcji w czasie wolnym. Ale tak naprawdę to same Włochy są wystarczająco ciekawe, aby zawsze mieć co robić. Zresztą sami Włosi muszą coś robić w tym nadmiarze wolnego czasu, w którym wszystko jest pozamykane! Zdecydowanie leniuchować niż pracować, co w sumie jest naturalne, ale niezwykłe dla nas:)

Bacio, czyli całus, jest najpopularniejszym produktem w Perugii i jest znany w całych Włoszech. Baci są czekoladkami, w których masa czekoladowa wymieszana z orzechem laskowym i całym orzeszkiem na górze, jest oblana czekoladą. Jedna taka czekoladka, jako że jest to symbol miasta, została wyceniona na 0,50€. Moja osobista opinia – nie warte swojej ceny:) Annalia z rodziną byli zachwyceni polskimi czekoladkami, które przywieźli im Agata i Grzegorz – Michałki i nieczekoladowe krówki. Teraz się nie dziwię ich entuzjazmowi. W gruncie rzeczy Włosi nie mają swojej czekolady (dobrej), dość popularny jest tutaj Lindt.

Bacio!

Pierwsza wyprawa do Asyżu. Z tego też powodu wybrałam się na pociąg, który dowiezie mnie na 2 godziny przed zajęciami, ale następny dowiózłby mnie na 20 minut przed tymi. A nie wiem jeszcze, gdzie znajduje się wydział. Dobrze zrobiłam. Do wydziału idzie się przez centrum wioski-dzielnicy Asyżu – Santa Maria degli Angeli. Droga na wydział prowadzi obok imponującej, jak na takie miasteczko, bazyliki i podąża ulicą Los Angeles wprost do kładki nad autostradą i już! W sumie coś ok. 1,5 km.

Ulica Los Angeles i tabliczka Assisi na dworcu